Κατηγορία: Το Ασημένιο Ρόδο

Στην Όπερα (Από «Το Ασημένιο Ρόδο»)

νιαρ

(2, 7)

Η δουλειά εδώ, στην Όπερα της Αθήνας, ήταν πιο ήρεμη, δεν υπήρχαν τόσα πήγαινε έλα. Σ’ αυτό το περίφημο κτίριο δίπλα στο νερό, τα ταξίδια των μουσικών γίνονταν περισσότερο προς τα εδώ παρά από εδώ. Ο χώρος ήταν ένας παράδεισος που αφομοίωνε απαλά τα κτίρια μέχρι τη θριαμβική ανύψωσή τους: η Βιβλιοθήκη πρόβαλλε σταδιακά από τη γη μαζί με τα δέντρα και υψωνόταν προς την Όπερα, προς τη Μουσική που στεκόταν ανάλαφρη στον αέρα. Από εκεί ο Λέο είχε θέα όλης της Αττικής με τα γύρω βουνά και τη θάλασσα ως το βάθος του Σαρωνικού, όλης της Αθήνας με την Ακρόπολη στη μέση. Η μουσική εδώ γεννιόταν πληθωρικά, όχι μονάχα αυτή που έπαιζε, μα η άγραφη ακόμα της ψυχής και του κόσμου. Το ίδιο το οικοδόμημα ήταν σαν ένα τεράστιο, πλανητικό μουσικό όργανο, το ενεργειακό στέγαστρο με τα δέκα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα φωτοβολταϊκά μια γιγάντια ξαπλωτή άρπα, το πάρκο με τα κομψά μεσογειακά δέντρα μια χορογραφία αέρινων κρουστών, το νερό στο τεχνητό κανάλι το ρυτίδωναν αδιόρατα οι νότες μιας κοσμικής μελωδίας.

νιαρχος

(2, 15)

Την επομένη ο Λέο καθόταν μόνος του στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, στο υπερυψωμένο τμήμα του πάνω από τη Βιβλιοθήκη. Πλησίαζε το Delta International και η Όπερα, που ήταν ακριβώς στο Δέλτα Φαλήρου, θα είχε σημαντικό ρόλο. Ήδη ασκούσε πολύ παραπάνω έλξη από ό,τι παλιότερα, ο Λέο έβλεπε τώρα εδώ όλες τις φυλές και τις τάξεις. Οι άστεγοι, οι φτωχοί εργαζόμενοι στους κήπους και τα εστιατόρια, οι κάτοικοι της παραλίας που δούλευαν στα σχολεία και τις κλινικές, αλλά και τα στελέχη και οι επιχειρηματίες από τα γραφεία της Συγγρού ως επάνω στους στύλους του Ολυμπίου Διός και το κέντρο, έρχονταν από το πρωί ως το βράδυ. Μαθητές, φοιτητές, καλλιτέχνες και συγγραφείς έκαναν το μπάνιο τους στη θάλασσα και μετά έρχονταν εδώ, γευμάτιζαν στο εστιατόριο και ξεκουράζονταν δίπλα στο κανάλι, στα παγκάκια του πάρκου ή στις δροσερές αίθουσες της Βιβλιοθήκης. Τα παιδιά με τα αυτοφωτιζόμενα πατίνια γλιστρούσαν σαν επίγειοι διάττοντες και οι αναβάτες των αλόγων του Ολλανδού ξεπέζευαν από την άλλη πλευρά της λεωφόρου κι ανέβαιναν με τα πόδια. Αργά το βράδυ, όσοι είχαν εισιτήρια ή μπορούσαν να βρουν έμπαιναν στη μεγάλη κλιματιζόμενη αίθουσα να απολαύσουν την παράσταση, στην οποία συχνά ο ίδιος ο Λέο έπαιρνε μέρος. Παράλληλα στο πάρκο κυλούσε μια διαρκής γιορτή με ερασιτέχνες μουσικούς σε υπαίθρια ρεσιτάλ. Οι καλύτεροι θεατές και ακροατές τους ήταν οι θαμώνες της Βιβλιοθήκης, σπουδαστές ή ερευνητές ή απλά φιλομαθείς που κάθονταν στη σκιά των δέντρων να μελετήσουν τις σημειώσεις τους. Η πνευματική τους αναψυχή συντονιζόταν με τα μελωδικά πειράματα των νεαρών λυρικών τραγουδιστών, τις δοξαριές των εγχόρδων και τον κρυστάλλινο ήχο των πλήκτρων ή τον βαθύ κάποιου τύμπανου, μισοκρυμμένου στην αγκαλιά ενός λάτρη των αφρικάνικων κρουστών. Ο Λέο καθόταν μαζί τους, συνήθως εδώ, στο υπερυψωμένο τμήμα του πάρκου, κι απολάμβανε αυτά τα ρεσιτάλ αγκαλιάζοντας με το βλέμμα όλη την Αθήνα. Ο τεχνητός λόφος ήταν ένας ύμνος, ένας ναός αφιερωμένος στο φως, το νερό, τον ελαφρό αέρα, την απαλή πράσινη γη. Ο Λέο ένιωθε καμιά φορά εξαϋλωμένος, απολύτως ελεύθερος, άχρονος.

(Κατεβάζετε «Το Ασημένιο Ρόδο» κλικάροντας στο «Μενού» πάνω δεξιά και μετά στη φωτό του βιβλίου)

Το Ασημένιο Ρόδο

ΜΙΚΡΟ ΑΣΗΜΕΝΙΟ

Αθήνα, δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. Η Αλίκη, ο Αντώνης, ο Λέο και η Ροντίνια είναι τα μέλη του μουσικού συγκροτήματος Ασημένιο Ρόδο, με το οποίο θα εκπροσωπήσουν το σχολείο τους, ένα Λύκειο της Κυψέλης, στο μαθητικό φεστιβάλ.
Μετά το φεστιβάλ ο καθένας θα πάρει το δρόμο του. Η Ροντίνια θα εξαφανιστεί και μόνο κάποια αραιά μηνύματά της θα υποδηλώνουν ένα μυστήριο. Ο Λέο θα προσπαθήσει να ακολουθήσει το όνειρό του, να γίνει σπουδαίος μουσικός, αλλά η οικογένεια, οι παγκόσμιες εξελίξεις και οι αδυναμίες του χαρακτήρα του θα είναι εμπόδια. Ο Αντώνης θα προσαρμοστεί γρήγορα στην πραγματικότητα, τις μεγάλες εταιρίες που βασιλεύουν στον κόσμο και θα παλέψει από πολύ νωρίς για κάτι που του είναι ξένο. Και μόνο η Αλίκη θα χαράξει με πείσμα το δικό της δρόμο που ωστόσο, αν και φαινομενικά γενναίος και περήφανος, είναι από την αρχή κηλιδωμένος με την ενοχή.
Είκοσι χρόνια μετά, κι αφού στις ατομικές τους πορείες έχουν έρθει αντιμέτωποι ακόμα και μεταξύ τους, αλλά και με τους εαυτούς τους, οι παλιοί φίλοι ενώνονται ξανά, μετέωροι ανάμεσα σε μια διεθνή γιορτή που θα κάνει την Αθήνα να λάμψει, μια απειλή πολέμου που κρέμεται πάνω από τον αβέβαιο κόσμο και το μεγάλο ερωτηματικό για το τι αξίζει πραγματικά στη ζωή.
«Το Ασημένιο Ρόδο» είναι το πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας «Ο Πόλεμος του Νερού».

Το κατεβάζετε από το παρακάτω link:

https://www.smashwords.com/books/view/633472

ή κλικάροντας στη φωτό αφού ανοίξετε το Μενού επάνω δεξιά στο μπλογκ