Ερωτικό (Από το «Πρωινό Ιντερσίτυ»)

Η άνεση με την οποία της έκανε έρωτα τον εξέπληξε. Σκεπτόμενος, αμέσως μετά, ότι οι μόλις βιωμένες στιγμές δεν έμοιαζαν με τίποτα από ό,τι είχε φανταστεί, εντόπιζε, ταυτόχρονα, την απροσδόκητη ουσία τους: μια απίστευτη, βαθιά και απροκάλυπτη οικειότητα. Σαν από πάντα να ήταν μαζί.

Σαν να γεννήθηκαν μαζί.

Οικειότητα που του επέτρεψε να φερθεί διεκδικητικά –σαν να την τιμωρούσε για τη στέρηση τόσων χρόνων– και συγχρόνως να υποταχθεί  με τον τρόπο που μόνο ο άντρας –από τους δυο, αυτός που αναγκαστικά τσακίζεται– μπορεί.

Όσο για τη Νάντια, η έκπληξη ήρθε κυρίως από το γεγονός ότι καθόλου δεν ένιωσε να διορθώνει μια παράλειψη. Αυτού που, κανονικά, ήταν να συμβεί πριν χρόνια.

Αντίθετα, ένιωσε πως τα πράγματα ήρθαν ακριβώς όπως έπρεπε: μετά από χρόνων διάχυτες μνήμες, που την εμπόδιζαν να αγαπήσει ενεργά, αφηνόταν, επιτέλους, με σιγουριά, στην παρούσα συγκίνηση. Που τώρα μπορούσε να απολαύσει.

Τα ξημερώματα λύθηκε σε ένα βουβό, παρατεταμένο κλάμα. Όσο εκείνη έκλαιγε, ο ποιητής, ιδρωμένος, τρόμαζε από τους χτύπους αυτού που νόμιζε καρδιά του: έβγαιναν από το σώμα της και ηχούσαν σε όλο το δωμάτιο.

Ο πίνακας είναι Ρόυ Λιχτενστάιν

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s