Θαμμένες κοίτες (από το «Πρωινό Ιντερσίτυ»)

Λίγες εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα έβρεχε συνέχεια. Όχι με επικίνδυνη ένταση, αλλά με επίμονη διάρκεια, και κάποιες στιγμές ανησυχητικά.

Συνήθως έβρεχε τη νύχτα. Το πρωί έβγαζε ήλιο κι από το απόγευμα ξανάρχιζε. Οι κάτοικοι της όχθης, κι από τις δυο πλευρές του ποταμού, σκούπιζαν σχολαστικά τα νερά κι είχαν το νου τους να ειδοποιήσουν τους αρμόδιους αν χρειαζόταν. Οι ειδικοί διαβεβαίωναν ότι δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος και η αμέσως επόμενη είδηση, σε όλα τα κανάλια, αναφερόταν στα έργα που θα αναβάθμιζαν δραστικά τη ζωή των πολιτών, κυρίως στις δυτικές συνοικίες. Οι άνθρωποι έβλεπαν στις οθόνες των τηλεοράσεων ό,τι έβλεπαν και εκ του φυσικού γύρω τους. Σκαλωσιές ταξίδευαν στα σαλόνια και φράγματα γέμιζαν κρεβατοκάμαρες, λίγους ορόφους πάνω από τις λασπωμένες εισόδους. Προβάλλονταν μακέτες με προεκτάσεις του συγκοινωνιακού δικτύου, γέφυρες ενός ασφαλτοστρωμένου ποταμού και διάφανα κτίρια που θα στέγαζαν τις αγορές του αύριο. Το σύμπαν είχε μεταλλαχθεί σε ένα φουτουριστικό Λούνα παρκ, πολλαπλασιασμένο με μαγικά κάτοπτρα που επαναλάμβαναν, σε ημιτελή σχήματα, το μέλλον.

Όμως, μέχρι το μέλλον, οι πλημμύρες ενέδρευαν. Όλοι το γνώριζαν αυτό. Η πόλη με τα εκατοντάδες χιλιόμετρα θαμμένες κοίτες  ήταν ασφυκτική παγίδα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s