Ομόνοια-Εξάρχεια (από τους «Εθελοντές»)

Τα φαστφουντάδικα της πλατείας, οι φούρνοι με το φρέσκο ψωμί και τα περίπτερα τα σκεπασμένα από πάνω μέχρι κάτω με το διεθνή Τύπο βρίσκονταν στο φόρτε τους. Μουσικές αντηχούσαν από ηχοσυστήματα αυτοκινήτων, σταθμευμένων πρόχειρα για έναν καφέ των οδηγών σε πλαστικό κυπελλάκι. Τα ταξί έρχονταν κι έφευγαν σαν ένα κίτρινο λούνα παρκ, σε μια αδιάκοπη κυκλική κίνηση, κι ανάμεσα στις συντροφιές άντρες μόνοι στέκονταν με την πλάτη στον τοίχο πλάι σε κάδους απορριμμάτων, όπου σε λίγο θα πετούσαν φρόνιμα το χαρτί από το σάντουιτς που έτρωγαν.

Στην αρχή της οδού Αθηνάς κάποιος ήταν ξαπλωμένος μέσα σε ένα χαρτόκουτο. Δίπλα του ένα σκυλί ανασήκωνε το κεφάλι προς τους ανθρώπους. Πρεζάκια κινούνταν σαν να μην πατούσαν στη γη, μιλούσαν μόνο μεταξύ τους και τα μάτια τους έβλεπαν μονάχα τους ομοίους τους. Τέλος μετανάστες χάζευαν όλο αυτό τον κόσμο, καθισμένοι παρέες παρέες στα πεζούλια γύρω από τα παρτέρια. Κι αν στο κέντρο της πλατείας η προοπτική του χώρου ήταν χαμένη λόγω των έργων του μετρό, η προοπτική του χρόνου ήταν ακόμα παρούσα: πίσω από τις φωτεινές ταμπέλες του ΝΕΟΝ, του Έβερεστ και των άλλων αλυσίδων κοιμούνταν τα μέγαρα με τα σκαλιστά κουφώματα και τα κάγκελα – κομψοτεχνήματα στα μπαλκόνια.

Ψηλά, γύρω από το σκοτάδι, σε κυκλικό σχηματισμό οι επιγραφές: Athens Acropol Grecotel, Omonia Grand Hotel, Hotel la Mirage, Hondos Center. Το κορίτσι της γιγαντοαφίσας που σκέπαζε και τους δέκα ορόφους του πολυκαταστήματος χαμογελούσε στον Χάρη. Κοίταξε μπροστά του: είχε φτάσει στο κιόσκι με τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Όχι σε ένα οποιοδήποτε αλλά στο αγαπημένο του, αυτό μεταξύ Σταδίου και Αθηνάς, δίπλα στο σαντουιτσάδικο της επώνυμης αλυσίδας όπου υπάλληλοι με κόκκινες στολές σερβίριζαν με ταχύτητα σάντουιτς, πίτες, κομμάτια φρέσκιας τούρτας και παγωτά σε όλες τις γεύσεις. Από εδώ ξεκινούσε συνήθως την τελετουργία του.

Στάθηκε μπροστά στη βιτρίνα με τα παγωτά. Μια νεαρή υπάλληλος, μάλλον καινούργια γιατί δεν την είχε ξαναδεί, φορώντας την κόκκινη στολή της σερβίριζε επιδέξια και χαμογελαστή τους πελάτες. Όσο περίμενε τη σειρά του ο Χάρης την κοίταζε και σκεφτόταν πως αν και συνομήλική του ανήκε σε έναν κόσμο διαφορετικό: τον κόσμο των σκληρά εργαζόμενων. Και πως μάλλον δεν θα σκεφτόταν παρά τα παγωτά της και κανένα τραγουδιστή γλυκανάλατο. «Κρέμα σοκολάτα, κυπελλάκι», της είπε. «Με τρούφα και σιρόπι βύσσινο».

Το κορίτσι ακούμπησε απαλά μια χαρτοπετσέτα κάτω από το κυπελλάκι και του το πρόσφερε. Ο Χάρης το πήρε μαζί με το πλαστικό κουταλάκι, πλήρωσε και ξαναβγήκε στην πλατεία. Άρχισε να γλείφει το κουταλάκι με το παγωτό, πλησιάζοντας ταυτόχρονα τον πάγκο με τα έντυπα, που ήταν αραδιασμένα κατά κατηγορία: τα κόμικς, τα πορνό, τα οικολογικά. Τα γυναικεία, τα ανδρικά, τα πολεμικά. Του παιδιού, του σπιτιού, των σπορ. Των άστρων και των κάστρων.

Στη μέση του πάγκου στοιβάζονταν οι ογκώδεις λόγω των ένθετων κυριακάτικες. Ο Χάρης αγόρασε δύο, εξασφαλίζοντας πρώτα αυτή που ήξερε ότι θα είχε την αφίσα των εθελοντών. Πρόσθεσε την τελευταία στιγμή κι ένα περιοδικό με ντράιβ τεστ αυτοκινήτων, τα χώρεσε όλα στη σακούλα που του έδωσε ο εφημεριδοπώλης και πήρε, περασμένες τρείς, το δρόμο για το σπίτι του.

Αντίθετα με τη Στουρνάρη, η Θεμιστοκλέους ήταν σκοτεινή και άδεια, μόνο διμοιρίες γάτων γλιστρούσαν αθόρυβα γύρω από κάδους σκουπιδιών. Πίσω στην πλατεία Εξαρχείων ωστόσο το Μαύρο Πρόβατο κι ο Κάβουρας  είχαν ακόμα φως και πελάτες. Μα οι παρέες με τις Amstel στα χέρια είχαν εξαφανιστεί, τα πάνινα καθίσματα είχαν διπλωθεί σε στοίβες έξω από τις καφετέριες και τα μπαρ στους παράδρομους, καθώς ο Χάρης ανηφόριζε προς την Καλλιδρομίου, είχαν αρχίσει να κλείνουν. Μια κοπέλα έβγαινε εκείνη την ώρα από την πόρτα ενός νεοκλασικού με φωτεινή ταμπέλα στην είσοδο, κουβαλώντας δυο μαύρες σακούλες σκουπιδιών πιο μεγάλες από το μπόι της. Κι ο Λυκαβηττός έλαμπε κατάφωτος από τους προβολείς του, καθώς ο Χάρης έβαζε το κλειδί στην εξώπορτα της πολυκατοικίας του.

Οι Εθελοντές κυκλοφορούν από τα  Ελληνικά Γράμματα. Μπορείτε να διαβάσετε πρόλογο και πρώτο κεφάλαιο εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s