Γεννηθήκαμε λοιπόν στην Αθήνα…(από το «Μαχαίρι στην μπότα»)

cebcceb1cf87ceb1ceb9cf81ceb1cebaceb9

Οι φίλοι μου κι εγώ ήρθαμε ως εδώ από τη θάλασσα, τη μεγάλη και πλατιά, που δεν την έχουν ακόμα εξαντλήσει. Αιώνες πίσω μας ναυάγια και ωδές, αγάπες κοιμισμένες και πράγματα παλιά, μας περιμένουν κάθε νύχτα να γυρίσουμε σε ένα άσπρο σπίτι σιωπηλό κάτω απ’ τα κύματα. Μια μουσική από πηλό και μέταλλο μας συνοδεύει από τη γέννησή μας, ενώ σπασμένα χάδια στα πρόσωπα βάφουν με άστρα τα δάχτυλά μας. Αυτά τα λόγια θα μπορούσαν βέβαια να είναι ένας υπαινιγμός για τον τόπο όπου γεννήθηκα. Ένα νησάκι, ας πούμε, ξεχασμένο, δυο φούχτες χώμα για τα πόδια και τα χέρια μου κι ένα μαρμάρινο χαμόγελο χαμένο απ’ τον παλιό καιρό κάτω απ’ την άμμο του βυθού. Αλλά καθώς εγώ γεννήθηκα στην Αθήνα, το σιωπηλό και πράσινο νερό που μια βραδιά θα με δεχτεί, δυο χούφτες χώμα πίσω στο βυθό μου, δεν είναι παρά ο θάνατος. Αυτός που θα ‘ρθει όλος αγάπη κι αγκαλιά, ύστερα από αρκετό, όπως ελπίζω, χρόνο. Χρόνο για να σας πω μια καλημέρα και δυο απλές κουβέντες, όπως «κρυώνω», «πρόσεχε πού πατάς» ή «σ ‘ αγαπώ».

Γεννήθηκα λοιπόν στην Αθήνα, την πόλη την αναρχική, στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Οι φίλοι μου κι εγώ προλάβαμε το γαϊτανάκι -αν και η λέξη ήτανε λάθος, άλλο πράγμα ήταν το γαϊτανάκι, όπως μάθαμε αργότερα. Εμείς ονομάζαμε έτσι τότε αυτόν που φόραγε στη μέση του ένα πολύχρωμο γαϊδουράκι από παπιέ μασέ, ενώ γύρω του μια κομπανία μεταμφιεσμένων έπαιζε μουσική κι όλοι μαζί διαβαίνανε χορεύοντας. Μέχρι να τρέξω στο παράθυρο του ημιυπόγειου ο μαγικός θίασος είχε φύγει.

ωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

Κάτι εικόνες μονάχα με φιγούρες αινιγματικές, σαν κούκλες με σκοινιά ή σαν νεράιδες αμφίβολης καλοσύνης, έρχονταν στα παιδικά μου όνειρα και τα στοίχειωναν, γεμάτες γοητεία, τρόμο και παραμυθένια ομορφιά. Τριάντα χρόνια αργότερα οι παιδικές μου μνήμες λυτρώθηκαν από τη φυλακή τους και βγήκα στην ακτή με ένα μεγάλο φωτισμένο καράβι. Αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμα για να πούμε τέτοια.

Γεννηθήκαμε λοιπόν στην Αθήνα του ’50. Η γειτονιά μας είχε και προσφυγικά και νεοκλασικά και πολυκατοικίες. Ο τύπος με τον πάγο -«ο πάγοοος!»- περνούσε κάθε πρωί με το καρότσι και το τσιγκέλι του και ο μικρός κυβόσχημος παγετώνας έλιωνε στην πόρτα, αν δεν προλάβαινε η μαμά να τον πάρει μέσα. Εγώ, σαν τη μικρή Λουλού, ή σαν τη Μαφάλντα σήμερα, έλεγα τρυφερές εξυπνάδες για τον πάγο. Αργότερα θα έπαιρνα τα όνειρά μου για να χαράξω το χιόνι της άσπρης πολιτείας που θα βυθιζόταν αργά στη θάλασσα της θλίψης. Μα τότε ακόμα μεγαλώναμε.

Γεννηθήκαμε λοιπόν στην αναρχική Αθήνα. Στη δεκαετία του ’60 τα μεγάλα μας αδέρφια άκουγαν Τζαίημς Ντάγκλας Μόρισον και στα πρώτα ’70 ήμασταν έφηβοι πια.

Loustal_07

Στην Ευρώπη και την Αμερική τα κινήματα της νεολαίας είχαν χαράξει τον ουρανό των ιδεολογημάτων της Δύσης με κάτι πεφταστέρια αλλιώτικα, ασταθή, τρυφερά, αλήτικα κι όλο ερωτευμένα με κάποια κυρία Επανάσταση.  Στην Ελλάδα οι γονείς μας και κάτι μυστήριοι θείοι, για τους οποίους μαντεύαμε σκάνδαλα και ύποπτες περιπέτειες, φοβούνταν να μιλήσουν. Είχαμε δικτατορία και στα σχολεία το πουλί του Παπαδόπουλου στόλιζε όλα τα βιβλία μας, μαζί με καλλιτεχνικά συνθήματα όπως freedom, peace on earth, love και ψευδώνυμα που παρέπεμπαν σε καταστάσεις έρωτα και θάνατου…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s