Ο Άγγελος και η Εύα (Από το «Πρωινό Ιντερσίτυ»)

lovehermadlyΟ Άγγελος και η Εύα μεγάλωσαν μαζί. Ο Άγγελος στη δυτική όχθη, μέχρι τα δεκαεφτά του. Η Εύα από την άλλη πλευρά του ποταμού, στις Πολυκατοικίες. Αλλά επειδή οι μαμάδες τους ήταν φίλες από μικρές – από τότε που και η μαμά της Εύας ζούσε στη δυτική όχθη – οι δυο τους έγιναν κολλητοί.

Ήταν ξεχωριστά παιδιά. Υπό την επήρεια παραμυθιών της μαμάς του για φαντάσματα με κιθάρες, που τριγυρίζουν τις νύχτες στην όχθη και τραγουδούν για ταξίδια και περιπέτειες, ο Άγγελος προκαλούσε αμηχανία στο σχολείο, από τις πρώτες κιόλας τάξεις του δημοτικού. Αρνιόταν πεισματικά να δουλέψει στο ψαράδικο του πατέρα του και κατέστρωνε μόνος του μικρές επαναστάσεις, σχεδιασμένες επί χάρτου με λεπτομέρειες. Θύματά του – σπανιότερα πραγματικά και συχνότερα φανταστικά – ήταν οι αυθεντίες της γειτονιάς και του σχολείου.

Η Εύα, πάλι, μεγάλωσε με συνταγές της γιαγιάς, αδέσποτα γατάκια για τα οποία κατασκεύαζε σπιτάκια και κούνιες και παιχνίδια με ψαλίδια και κόλλες, στα οποία στην αρχή προσπαθούσε να μιμηθεί τη μαμά της τη μοδίστρα, έπειτα, όμως, οι εμπνεύσεις της αυτονομήθηκαν.

Μια νύχτα έπαιζαν κρυφτό με άλλα παιδιά δίπλα στο ποτάμι και κρύφτηκαν μαζί σε κάτι χαλάσματα. Την κράτησε σφιχτά κάτω από το στήθος του και της ψιθύρισε «μη φοβάσαι, δεν θα μας βρουν». Το ποτάμι μύριζε λάσπη κι ασβέστη, τραγούδια ακούγονταν μακριά – κι οι δυο τους ξέχασαν, για ώρα, το παιχνίδι.

 

Πήγαιναν στην Τετάρτη Δημοτικού όταν ξέσπασαν οι καταλήψεις στα Λύκεια. Ο Άγγελος και η Εύα μοίρασαν προκηρύξεις στο σχολείο. Ο δάσκαλος έμεινε άναυδος. Κανένα παιδαγωγικό σεμινάριο δεν τον είχε προετοιμάσει γι’ αυτό.

Από τότε έγραφαν τους δασκάλους στα παλιά τους τα παπούτσια. Μα με διαφορετικό τρόπο: ο Άγγελος τους ξεπερνούσε. Διάβαζε τόσο πολύ, και τόσο αλλοπρόσαλλα πράγματα, που κανένας δάσκαλος δεν μπορούσε να τον παρακολουθήσει. Διάβασε από Μαρξ και μπήτνικς, μέχρι Μαρκούζε και Άντζελα Ντέηβις, τη μαθήτρια του Μαρκούζε.

Και προτιμούσε την Άντζελα Ντέηβις από τον Μαρκούζε, γιατί αυτή είχε δοκιμάσει τον πόνο. Από πρώτο χέρι.

Το διάβασμα κατάφερε αυτό που ως τότε ο πατέρας του δεν είχε καταφέρει: να τον φέρει στο ψαράδικο. Όπου δούλεψε αρκετά καλοκαίρια στη σειρά, κουβαλώντας τόνους τελάρα στην ιχθυόσκαλα, λουσμένος στο ιδρώτα όλη νύχτα, και βοηθώντας, με μεγάλη επιτυχία, στην αγορά της ψαριάς.

Τότε ακριβώς, μαζί με την όψη του –στοχαστική, με σταθερές κινήσεις και ζεστό βλέμμα–,  διαμορφώθηκε οριστικά και η στάση του απέναντι στον κόσμο: το αίσθημα δικαιοσύνης που, νύχτα τη νύχτα και ψαριά την ψαριά, ανέπτυξε στις γωνιές της ιχθυόσκαλας, όχι μονάχα τον συμφιλίωσε με τη σκληρότητα της ζωής, μα και τον προίκισε με το καλύτερο: μια αισθαντική, διαρκώς παρούσα συμπάθεια για τους γύρω του –που εκδηλωνόταν, ωστόσο, μ’ έναν περήφανο, εγκρατή τρόπο. 

Ο πατέρας του, που ποτέ δεν είχε καταφέρει να του επιβληθεί, παρατηρούσε έκπληκτος. Σχεδόν ένιωσε υποχρεωμένος απέναντι στο απόμακρο, το τόσο ανεξάρτητο παιδί.

 

Η Εύα, πάλι, από την πλευρά της, απλώς αμελούσε τα μαθήματα. Με το ζόρι περνούσε τις τάξεις, και καταγινόταν με δημιουργήματα που κανένας, εκτός από τον Άγγελο, δεν εκτιμούσε.

Όσο για την ερωτική τους μόρφωση, συμπληρώθηκε, με τα χρόνια, κι από θεωρία: βάλθηκαν να μελετούν την Κάμα Σούτρα. Που κανένας δεν τη διάβαζε πια, αλλά ο Άγγελος, με τις αναχρονιστικές ανησυχίες του, την είχε ανακαλύψει.

Καθώς δεν είχαν κανένα φεμινιστή δάσκαλο να τους εξηγήσει ότι η Κάμα Σούτρα «υποβιβάζει τη γυναίκα σε αντικείμενο», κανείς από τους δυο τους δεν κατάλαβε κάτι τέτοιο. Ο Άγγελος, που στα δεκαέξι του, είχε, ήδη, την Εύα σφραγισμένη στα χέρια του και τα μάτια, ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να επιβάλει έναν αντρισμό που κανείς δεν αμφισβητούσε. Άλλωστε, μην έχοντας διαπαιδαγωγηθεί μέσω της επιβολής, δεν έβρισκε κανένα ενδιαφέρον στο να επιβάλει ο,τιδήποτε σε οποιονδήποτε.

Όσο για την Εύα, αν και κολλημένη επάνω του, ούτε κατά διάνοια δεν ένιωθε γυναίκα-αντικείμενο: στα δεκαέξι της είχε, κιόλας, μαζί με τις όλο χάρη κι ευστοχία κινήσεις, αποκτήσει για πάντα την αυτοεκτίμηση που οφείλεται στο εξασφαλισμένο χάδι. Αυτό που κυρίως της άρεσε στο βιβλίο ήταν το ότι η γυναίκα-λωτός ήξερε να φτιάχνει ενδιαφέροντα πράγματα: από χειροτεχνήματα και τατουάζ μέχρι ακροστιχίδες και πολύπλοκες συνταγές για αρώματα. Η Κάμα Σούτρα ήταν, κατά τη γνώμη της, ένα αναλυτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης, αντίβαρο στην ανιαρότητα του σχολείου.

Το εικαστικό έργο που κοσμεί το ποστ είναι του Αλέξανδρου Βασμουλάκη 

(Εστία)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s