Στην τάξη (από το Πρωινό Ιντερσίτυ)

nikos1-033

Στο πρώτο μάθημα Αγγλικών ο ποιητής τους έφερε ασκήσεις με το tomorrow. Μα είτε για το κέφι του είτε γιατί ασυναίσθητα είδε στα πρόσωπά τους το ερέθισμα, αντί για τις ασκήσεις τούς έδωσε στίχους:

 Tomorrow, for the young, the poets exploding like bombs,

The walks by the lake, the winter of perfect communion;

Tomorrow the bicycle races

Through the suburbs on summer evenings: but today the struggle.*

 «Το ‘αύριο’ είναι μια λέξη με πολλά νοήματα. Είναι ωραία λέξη, έτσι;» είπε.

Συνέχισε τονίζοντας ότι το today ήταν κυρίως αυτό που έδινε το ιδιαίτερο βάρος στο tomorrow -και ξαναγυρίζοντας έτσι στη γραμματική, που θεωρεί τις λέξεις ως σύστημα αντιθέσεων.

Τέτοιες παρεκβάσεις του χρησίμευαν πιο πολύ του ίδιου, ως ασκήσεις γλωσσικής εγρήγορσης. Οι μαθητές σπάνια ανταποκρίνονταν, το πολύ να τον άκουγαν για λίγο με κάπως αυξημένη προσοχή. Ετοιμαζόταν να συνεχίσει με τις συμβατικές ασκήσεις, όταν ο Άγγελος τον διέκοψε:

«Αυτό το the struggle, κύριε, νομίζω πως είναι το πιο σημαντικό, από αυτό εξαρτώνται τα υπόλοιπα».

Ο ποιητής πήγε να πει πάλι κάτι για την αντιθετική δομή του ποιήματος αλλά τότε πετάχτηκε ο Σοκόλ, που όλη την ώρα τον κοιτούσε κατάματα: «Χωρίς την ποίηση ούτε το struggle έχει αξία», είπε.

Απέμεινε άφωνος. Σε τι τάξη βρισκόταν; Αυτή δεν ήταν η Β΄ Πληροφορικής του Τεχνικού Εσπερινού, ανάμεσα στις γραμμές και το ποτάμι; Συνήλθε ακούγοντας τον Άγγελο να αντιτείνει στον Σοκόλ ότι «δεν έκανε και κανένα struggle αυτός που έγραψε το ποίημα», κι έσπευσε να υπερασπιστεί τον Ώντεν: είχε πάρει μέρος στον ισπανικό εμφύλιο.

«Ως ποιητής;» επέμεινε ο Άγγελος.

«Ως τραυματιοφορέας», αναγκάστηκε να παραδεχτεί ο ποιητής.

Κλέβοντας χρόνο για να κουρντίσει τη σκέψη του είπε κάτι κοινότοπο για την κοινωνία και την ποίηση. Κι ότι δεν ξέρουμε ποιο από τα δυο προηγείται -η κοινωνία βέβαια το πιθανότερο. Έπειτα, μη βοηθούμενος άλλο από τους μουδιασμένους ιστούς του, επέστρεψε στη ρουτίνα του μαθήματος, υποσχόμενος στον εαυτό του την επόμενη φορά να προετοιμαστεί καλύτερα.

Στο τέλος της ώρας τον πλησίασε ο Σοκόλ: «Αυτό που λέγατε για την ποίηση και την κοινωνία…» είπε και δίστασε, περιμένοντας ενθάρρυνση.

«Ναι;»

«Έχω διαβάσει πολύ Αραβική ποίηση…» Σταμάτησε πάλι. Ο ποιητής τον κοίταξε προσεχτικά: το φως της αίθουσας φώτιζε άπλετα το έξυπνο πρόσωπο με τα γυαλιά και το ευθύ, αμυδρά περιπαιχτικό βλέμμα. Του χαμογέλασε. Ο Σοκόλ τότε τον ρώτησε αν το ήξερε πως οι Άραβες ποιητές είχαν στραφεί στον ελεύθερο στίχο μετά την κατάληψη της Παλαιστίνης. Ο ποιητής απάντησε πως το ήξερε, και να που συμφωνούσαν. Και υποσχέθηκε στον εαυτό του να θυμηθεί τους Άραβες ποιητές.

«Κι ένας ποιητής της πατρίδας μου», συνέχισε ενθαρρυμένος ο Σοκόλ, «λέει πως από τη φωτιά που γκρέμισε τα παλιά ιδανικά -εννοεί, ξέρετε, την πτώση του καθεστώτος- βγήκαν άλλου είδους στίχοι».

Ο ποιητής ένιωσε πως το παιδί άξιζε τον κόπο. «Πώς σε λένε;» ρώτησε.

«Σοκόλ. Που θα πει, στη γλώσσα μου, γεράκι».

Εκείνη τη στιγμή πλησίασε ο Άγγελος: «Ποιος είναι ο λόγος της ποίησης-Που βγαίνει απ’ το ποιώ-Και που σημαίνει πράττω-Ζητάω την απάντηση-Απ’ τους ακινητοποιημένους**».

Είπε σε τόνο όχι απαγγελίας, αλλά κουβέντας. Ύστερα -κι ενώ ο ποιητής εντυπωσιασμένος σκεφτόταν πως αυτός ο τύπος είχε κάτι που σε έκανε με τη μία να μην τον ξεχνάς- πήρε τον Σοκόλ και απομακρύνθηκαν.

*Από to Spain 1939 του Auden

**Στίχοι της Κατερίνας Γώγου

Τον πίνακα υπογράφει ο διαδικτυακός φίλος μου Νικόλας.

Εκδόσεις Εστία

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s