Ο ποιητής (από το Πρωινό Ιντερσίτυ)

 chagallsunday

Η ζωή, σκεφτόταν ο ποιητής, συνέχιζε να επιδίδεται σε γλωσσικές προκλήσεις: φθαρμένες λέξεις ακούγονταν, όπως φτωχοί, εκμετάλλευση, δικαιοσύνη. Τόσο φθαρμένες, που ήταν αναπόφευκτο την κρίσιμη στιγμή να αντικατασταθούν από καινούργιες. Μα για να γίνει αυτό θα έπρεπε να προηγηθεί το αναγκαίο λουτρό. Η καινούργια επαφή των λέξεων με τα πράγματα.
Ο ποιητής περίμενε, να πάρει το απόσταγμα. Περίμενε κυρίως από τη Νάντια.
Ήταν ο Σοκόλ που του έδωσε το πρώτο στίγμα γι’ αυτό που θα συνέβαινε. Ένα βράδυ, την ώρα που σχολούσαν. Ήθελε να του μιλήσει.
 

Ο ποιητής απάντησε με ειλικρίνεια ότι δεν ήξερε. Όμως ο Σοκόλ περίμενε. Τόσο, που ο ποιητής ένιωσε πως επιτέλους  έπρεπε να πει κάτι καλύτερο.

«Θα σου πω για δυο ποιητές», είπε τότε. «Είναι κι οι δύο φανταστικά πρόσωπα, οι ήρωες δύο βιβλίων. Ο ένας νομίζει πως είναι ιδεολόγος κι αγωνιστής. Στην πραγματικότητα δεν είναι παρά το καταπιεσμένο παιδί της μαμάς του, που τη φοβάται. Είναι άνθρωπος χωρίς βούληση, που καταλήγει να γίνει ακόμα και ρουφιάνος. Ξέρεις τι θα πει ρουφιάνος, έτσι;»

Ο Σοκόλ διαβεβαίωσε ότι ήξερε.

«Ο δεύτερος, στο άλλο βιβλίο», συνέχισε ο ποιητής, «μετά από πολλά επεισόδια κρύβεται κυνηγημένος σε ένα μπουρδέλο. Ξέρεις τι είναι μπουρδέλο, έτσι;»

Ξανά ο Σοκόλ διαβεβαίωσε ότι ήξερε.

«Εκεί λοιπόν, στο μπουρδέλο, που είναι παράνομο γιατί η κυβέρνηση, κατά το βιβλίο, τα έχει απαγορεύσει, ο ποιητής και οι γυναίκες στήνουν ένα παιχνίδι: η κάθε μια, σύμφωνα με τις οδηγίες του, παριστάνει ότι είναι μια από τις γυναίκες του βασιλιά. Την υποδύεται με λεπτομέρειες, με τις οδηγίες του ίδιου του ποιητή, και το ‘θέατρο’ αυτό έχει τρομερή επιτυχία, γιατί το μαθαίνουν οι πολίτες της χώρας και κάνουν ουρές για να βρεθούν με τις ‘γυναίκες του βασιλιά’. Κι έτσι ο ποιητής γελοιοποιεί το βασιλιά».

Ο Σοκόλ είπε πως του φαινόταν ωραίο. Μετά σώπασε, περιμένοντας τη συνέχεια.

«Το πιο ενδιαφέρον», τόνισε τότε ο ποιητής, «είναι ότι ο συγγραφέας αποκαλεί τον ήρωά του χέστη ποιητή. Υπονοώντας πως είναι χέστης επειδή κρύβεται στο μπουρδέλο, δηλαδή στο ποίημα».

«Και τα δυο δηλαδή βιβλία, όπως το λέτε, το ίδιο πράγμα λένε, κύριε. Και τα δύο συμφωνούν με τον Άγγελο».

Ο ποιητής δεν μπορούσε να αποφανθεί με βεβαιότητα ότι τα βιβλία* συμφωνούσαν με τον Άγγελο, πρόσθεσε όμως επιφυλακτικά ότι από μία άποψη, τουλάχιστον όπως το αισθανόταν ο ίδιος, και οι δύο συγγραφείς, σαρκάζοντας τους ποιητές, έκαναν στην πραγματικότητα αυτοκριτική.

Λέξη που ο Σοκόλ δεν ήξερε, μα κατάλαβε.

«Θα κάνω αυτοκριτική», είπε.

Πριν την αγορά πέρασε από το δώμα. Βιαζόταν, δεν θα έμενε, ήθελε μόνο να πει στον Άγγελο κάτι.

Κινώντας με σημασία τα μακριά του δάχτυλα, είπε ότι δεν ήξερε αν θα γινόταν ποιητής, αλλά πάντως δεν ήθελε να γίνει χέστης ποιητής: ήταν μαζί του, ό,τι κι αν έκαναν.

 

 (Ο πίνακας είναι Σαγκάλ)

 


 * Μίλαν Κούντερα «Η ζωή είναι αλλού» και Σαλμάν Ρουσντί «Οι σατανικοί στίχοι».

 

 

 

 

cf80cf81cf89ceb9cebdcebf11  (Το Πρωινό Ιντερσίτυ κυκλοφορεί από την Εστία )

Πήρε ανάσα και τα είπε σχεδόν μονοκόμματα. Μπέρδεψε μόνο μια δυο λέξεις. Τελικά, να βοηθούσε τον Άγγελο ή όχι; Και μήπως είχε δίκιο ο Άγγελος τότε στην τάξη, που είχε πει ότι οι ποιητές δεν έκαναν και κανένα struggle; 
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s