Amore
Posted in Amore on 04/01/2012 by niovilyri
Το Amore είναι ένα διήγημα με θέμα την προσωπικότητα, τις προσπάθειες και τις αγωνίες μιας νεαρής σκηνοθέτριας του σινεμά που ανήκει στην τυπική (πια!) κατηγορία των Ελλήνων μικροαστών “διαπλεκόμενων” με τη ρηχή κουλτούρα, τη βαθιά ανασφάλεια και τη μεγάλη ανάγκη να “διακριθούν”. (Επιλέον είναι ένα ακόμα πεζό μου γύρω από το προσφιλές μου θέμα της τέχνης). Είναι περίπου 20 σελ. και το κατεβάζετε
“Η Μέρα της Μελάνης”, σήμερα και πάντα
Posted in Η Μέρα της Μελάνης on 31/12/2011 by niovilyri
”Η Μέρα της Μελάνης” (μυθιστόρημα, σελ. 275) μπαίνει στον τέταρτο χρόνο της ηλεκτρονικής ζωής της. Μπορείτε πάντα να την κατεβάσετε για το i-pad ή το e-reader σας από
Θυμίζουμε την ιστορία:
Το 2060 η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πια ενιαίο πολυεθνικό κράτος, η Ευροβαλκανική Συνομοσπονδία. Έχει ήδη συμβεί ο παγκόσμιος πόλεμος που έμεινε στην Ιστορία ως Πόλεμος του Νερού και η μετεξέλιξη του διαδικτύου, το λεγόμενο απλώς δίκτυο, έχει επικρατήσει πλήρως στη ζωή των ανθρώπων. Μια ακόμη εξέλιξη για μεγάλο μέρος του κόσμου είναι ότι για περιβαλλοντικούς λόγους η παραγωγή χάρτινων βιβλίων έχει απαγορευθεί, ενώ τα ήδη υπάρχοντα έχουν σχεδόν περιέλθει σε αχρηστία.
Αλλά μερικοί βιβλιόφιλοι διατηρούν βιβλιοθήκες, ανάμεσά τους ο καθηγητής και κριτικός λογοτεχνίας Νικόλας Κουτρουμάνος με το πλούσιο παρελθόν. Ταυτόχρονα γύρω από το θέμα βιβλία παίζεται ένα πολύπλοκο παιχνίδι εξουσίας, οικονομικής πολιτικής και ιδεολογίας…
“Ζωντανοί στο Νούφαρο” ή ‘Όταν μεγαλώσω θα γίνω μυθιστόρημα”!
Posted in Ζωντανοί στο Νούφαρο on 29/12/2011 by niovilyri
Το “Ζωντανοί στο Νούφαρο” (περίπου 100 σελ. βιβλίου) είναι σήμερα μια αυτοτελής νουβέλα, που στο μέλλον θα είναι το πρώτο κεφάλαιο ενός μυθιστορήματος. Ήρωές της τέσσερις δεκαοχτάχρονοι, τελειόφοιτοι Λυκείου, στη σύγχρονη Αθήνα. Το κατεβάζετε από
Η χρυσή βροχή: μια …πολυπρωτοχρονιάτικη νουβέλα!
Posted in Η χρυσή βροχή on 21/12/2011 by niovilyri
Η χρυσή βροχή (κλικ για download στο τέλος του ποστ) είναι μια νουβέλα (περίπου 100 σελίδες τυπωμένου βιβλίου) σε 5 κεφάλαια, 5 αφηγήσεις που ξεδιπλώνουν τη ζωή μιας Αθηναίας μουσικού του 21ου αιώνα, μιλώντας έτσι για τη δύναμη και το ρόλο της τέχνης αλλά και τη “μοίρα” του καλλιτέχνη, από διάφορες πλευρές. (Επίσης μιλώντας για την Αθήνα -και όχι μόνο- του κοντινού μέλλοντος). Και τα πέντε κεφάλαια χρονικά τοποθετούνται σε διάφορα Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιές (ή λίγο πριν και μετά), και μάλιστα δύο από αυτά σε ά λ λ ε ς από τη “δική μας” (τη χριστιανική) Πρωτοχρονιές. Επίκαιρη λοιπόν όσο και διαχρονική, η βροχούλα μπορεί να υποστεί από μέρους σας ένα ωραίο δωρεάν dowload και να διαβαστεί στο i-pad, to e-reader ή το laptop χωρίς ενδοιασμούς. Καλά Χριστούγεννα και enjoy the reading!
Κατεβάζετε τη χρυσή βροχή από
Εποχικό
Posted in Η κούκλα και το άλογο on 30/11/2011 by niovilyri
Κατεβάστε τη χριστουγεννιάτικη ιστορία Η κούκλα και το άλογο σε PDF από ΕΔΩ
Αλλαγές στο μπλογκ
Posted in Γενικά on 23/11/2011 by niovilyri
Οι Σελίδες (βλέπετε στήλη δεξιά) που περιλάμβαναν τα ίδια κείμενα που βρίσκετε στη Βιβλιοθήκη PDF σβήστηκαν: πρώτον έπρεπε να αλλάζω και τα δύο (PDF και Σελίδα) σε κάθε καινούργια επιμέλεια, δεύτερον διαρκώς ποστάρω στην αρχική αποσπάσματα από τα έργα. Η πράξη εξάλλου έδειξε οτι προτιμάτε τα PDF. (Ευχαριστώ!)
Στο περιθώριο της συνδιάσκεψης (Από τη “Μέρα της Μελάνης”)
Posted in Η Μέρα της Μελάνης on 22/11/2011 by niovilyri
«Ωραία η Πράσινη Νύφη», είπε ο Πρωθυπουργός.
«Ζεστό μέρος», απάντησε η Μυριέλ, «ευχάριστα ζεστό. Όχι μόνο από τη θέρμανση του πλανήτη, βλέπετε, αλλά και από τις τοπικές πυρκαγιές στις αρχές του αιώνα. Από ό,τι ξέρω μικρό μονάχα μέρος αναδασώθηκε, πάντως έχουμε ωραιότατες μονάδες οικοτουρισμού. Να μας έρθετε».
Έχετε και ξυλεία που περιμένει να γίνει χαρτί, σκέφτηκε ο Σιμόν Ανάν.
«Θα σας έρθουμε», της είπε φιλικά. «Στο μεταξύ», συνέχισε σε επισημότερο τόνο, «ακούγεται ότι στην Ελλάδα εκδίδονται βιβλία».
Η Μυριέλ αιφνιδιάστηκε. Κοίταξε με κρυφό άγχος το περίτεχνο σκαλιστό τραπέζι με το μεγάλο κρυστάλλινο μπολ επάνω του, στη μικρή αίθουσα των Παλιών Ανακτόρων όπου ο Πρωθυπουργός κι εκείνη συζητούσαν, στο περιθώριο της συνδιάσκεψης της ebedu. Την επόμενη στιγμή ο Πρωθυπουργός την ενθάρρυνε:
«Όλοι ακούσαμε για την λίστα του καθηγητή Κουτρουμάνου. Έχει ενδιαφέρον, πείτε μου ελεύθερα τη σκέψη σας».
Προσεκτικά, η Τομεάρχης την είπε: πράγματι τυπώθηκαν αυτά τα βιβλία στην Ελλάδα. Ίσως ήταν η ευκαιρία για μια αρχή: η ebedu θα μπορούσε να δοκιμάσει να ανοίξει την αγορά για νέες έντυπες εκδόσεις. Με απλά λόγια, να άρει τη βιβλιοαπαγόρευση.
«Υπάρχει κόσμος που τα ζητάει», τόνισε. «Στην Αθήνα τόσο η Βιβλιοθήκη του Φαλήρου όσο και η παλιά Εθνική στην Πανεπιστημίου, αλλά και μικρότερες, έχουν δανειστική κίνηση τελευταία. Θα μπορούσαμε να το αξιοποιήσουμε».
«Η αλήθεια είναι», συμφώνησε ο Σιμόν Ανάν, «ότι κι εδώ έχουμε κίνηση. Πολύ περισσότερο, αφού ως πρωτεύουσα έχουμε εκτός από τα βελγικά –σκεφτείτε μόνο τα κόμικς!*– και αντίτυπα από ό,τι ενδιαφέρον εκδόθηκε κατά καιρούς στη Συνομοσπονδία. Και όχι μόνο αυτό. Στις γκαλερί και τις στοές οι βιβλιόφιλοι αγοράζουν και πουλάνε μεταξύ τους ό,τι απέμεινε χωρίς έλεγχο, χωρίς καμιά φορολογία».
Σώπασε μια στιγμή, έπειτα τη ρώτησε:
«Εσείς τι προτείνετε;»
Η Μυριέλ θα προτιμούσε να πει τη βαθύτερη σκέψη της αλλά θεώρησε φρόνιμο να παραμείνει στα πλαίσια που έθετε ο Πρωθυπουργός. Είπε πάλι ότι καλό θα ήταν τα βιβλία να ξαναμπούν στην αγορά – με ελεγχόμενο βέβαια χαρτί – αλλά χρειαζόταν διαφήμιση. Δεν ήξερε τι γινόταν στις άλλες επαρχίες, αλλά η Ελλάδα ίσως προσφερόταν για δοκιμή.
Η μικρή αίθουσα των Παλιών Ανακτόρων με τους σερβιτόρους που περιφέρονταν δεν ήταν το ιδανικό μέρος για συζήτηση. Η Μυριέλ γνώριζε ότι η επιλογή του χώρου δήλωνε άτυπη ιεραρχία (ήταν μικρή ακόμα), ωστόσο ο Σιμόν Ανάν την άκουγε με προσοχή. Είπε:
«Το πλεονέκτημα της Ελλάδας είναι ακριβώς ο καθηγητής Νικόλας Κουτρουμάνος».
Το πρόσωπο του Σιμόν Ανάν έμεινε ανέκφραστο.
«Ο καθηγητής Κουτρουμάνος», συνέχισε η Μυριέλ, «αγωνίζεται να επαναφέρει τα χάρτινα βιβλία. Ήδη έχει γίνει θόρυβος με αυτά τα καινούργια του. Το κύρος του μπορεί να μας βοηθήσει, να επηρεάσει κι άλλο το κοινό».
«Τι ακριβώς γνωρίζουμε γι’ αυτά τα καινούργια του;» ρώτησε πάντα ανέκφραστα ο Πρωθυπουργός.
«Γραμμένα από νέους συγγραφείς. Ένα από αυτά είναι η Χαμένη λήκυθος, για την οποία θα ακούσατε. Εκείνη την ατυχή κατάσχεση, εννοώ. Όλα μαζί έχουν ακουστεί ως η λίστα του Κουτρουμάνου. Εκδόθηκαν από τις Εκδόσεις Σαλαμίνα. Τις ερευνήσαμε βέβαια, μα εμφανίζονται ως απλός χώρος εκτύπωσης από το δίκτυο. Δεν βρήκαμε αντίτυπα των βιβλίων. Επιπλέον το χαρτί τους, αυτών τουλάχιστον που κατασχέθηκαν, ήταν νόμιμο: ήταν κενάφ».
Ο Σιμόν Ανάν έκανε νόημα στον σερβιτόρο, ενώ ταυτόχρονα παρατηρούσε τη Μυριέλ. Η γοητεία να δουλεύεις μαζί της θα ήταν μεγάλη, αν όμως ο Καραγιαννόπουλος ήταν πάντα πιστός τότε η Τομεάρχης θα αγνοούσε πως ο Κουτρουμάνος ήταν υπό παρακολούθηση.
«Ο Νικόλας Κουτρουμάνος είναι σημαντική προσωπικότητα», επιβεβαίωσε κι ύστερα την κοίταξε και πρόσθεσε:
«Λοιπόν;»
(Αυτά ήταν όλα;)
Όχι, δεν ήταν. Με τη βοήθεια και του κρασιού (στο οποίο ήταν ασυνήθιστη), η Μυριέλ ένιωσε πως ήρθε η ώρα για βαθύτερες κουβέντες.
Τα βιβλία, άρχισε, δεν έχουν μόνο οικονομική αξία, είναι η ίδια η δύναμη του νου. Το κύρος τους ξεκινάει από τις μεγάλες διδασκαλίες. Σε όλες τις θρησκείες δεσπόζουν τα Ιερά Βιβλία, Κοράνι, Βίβλος, Βέδες. Η απαγόρευσή τους λοιπόν υποσυνείδητα ξαναθυμίζει αυτό το κύρος. Όχι το κύρος των χάρτινων βιβλίων ειδικά: πολύ σοβαρότερα, το κύρος γενικά της ανάγνωσης.
«Μπορεί ο πολύς κόσμος για την ώρα να τα αγνοεί», κατέληξε η Μυριέλ, «αλλά εάν τα κινήματα προλάβουν να τα διαδώσουν και γενικευθεί ο προβληματισμός γύρω από την ανάγνωση, θα έχουμε ταραχές. Πρέπει να τα επαναφέρουμε για να τα ελέγχουμε με τους δικούς μας όρους».
Με ποιους ακριβώς δικούς μας όρους, ωραία μου Παλαιστίνια; σκέφτηκε ειρωνικά ο Σιμόν Ανάν.
Είχε κι ο ίδιος μετοχές στις μυστικές φυτείες της Ευρώπης με την ξυλεία που θα γινόταν χαρτί, μα ήξερε καλά πόσο ποντάριζαν σ’ αυτές οι Παλαιστίνιοι της διασποράς. Προς στιγμήν θυμήθηκε κάποιες άλλες φυτείες με βαρύ άρωμα, στην Αφρική, μα δεν άφησε την ανάμνηση να τον κυριεύσει και γυρνώντας στο παρόν κούνησε το κεφάλι με κατανόηση: διέκρινε στη Μουσαράφ τον ενθουσιασμό του καπιταλιστή (και την εγγενή σ’ αυτόν τάση μετατροπής του θεωρητικά αντιπάλου σε εμπόρευμα), αλλά μαζί και κάποια άγνοια του καταναλωτικού ήθους: η Τομεάρχης πίστευε πως τα βιβλία θα μπορούσαν να διαδοθούν μαζικά μέσω του κύρους του καθηγητή Κουτρουμάνου. Αντιστάθηκε στον πειρασμό να της πει ότι μια στάρλετ θα πετύχαινε περισσότερα, ακόμα και για την πώληση της Βίβλου ή του Κορανίου.
«Θα το ξανασυζητήσουμε», είπε, δίνοντας της το χέρι.
Η ώρα της είχε λήξει.
Δέκα λεπτά μετά ο Πρωθυπουργός επιβεβαίωνε πως η έρευνα στις Εκδόσεις Σαλαμίνα πράγματι δεν είχε αποδώσει αντίτυπα από την περίφημη λίστα του Κουτρουμάνου. Όμως υπήρχε κάτι άλλο: μια κοπέλα, μια απλή κυνηγός, τα είχε αποκρυπτογραφήσει. Ο Σιμόν Ανάν δεν ήταν πρόθυμος να τρομάξει μια κοπέλα, μα έδωσε την άδεια όταν ο Καραγιαννόπουλος του τόνισε την ιδιαίτερη σχέση της με την υπόθεση.
* Το Βέλγιο έχει παράδοση στα κόμικς, στις Βρυξέλλες μάλιστα υπάρχει ειδικό μουσείο. Το πιο γνωστό στην Ελλάδα βελγικό κόμικ είναι ο Τεν Τεν.
Νύχτα στο Πάρκο του Ελληνικού (Από τη “Μέρα της Μελάνης”)
Posted in Η Μέρα της Μελάνης on 21/11/2011 by niovilyri
Εκείνο το βράδυ ο Κουτρουμάνος έκανε κάτι σπάνιο γι’ αυτόν: τύλιξε στο λαιμό το κόκκινο κασκόλ του, πήρε το μετρό και κατέβηκε στο Μητροπολιτικό Πάρκο. Βαδίζοντας σ’ ένα ήπιο αθηναϊκό κρύο ποτισμένο από την υγρασία φυτών και θάλασσας, μπήκε αργά στην κεντρική αλέα. Η κίνηση ήταν λιγοστή αλλά υπήρχε, οι προβολείς έριχναν τις σκιές των δέντρων στη χρωματιστή άσφαλτο επαργυρώνοντας και παραλλάσσοντας τα μοτίβα της. Ο καθηγητής κάθισε σε ένα παγκάκι: να που έξω η ζωή ήταν πολύχρωμη, ακόμα και τη νύχτα.
Δυο νεαροί τον προσπέρασαν μιλώντας ζωηρά για τον αγώνα Π.Α.Ο. – Λίβερπουλ:
«Ο Ζόργκου είναι τραυματισμένος. Αν δεν είναι στην εντεκάδα, το ματς είναι δικό μας».
Ο Κουτρουμάνος σκίρτησε νοσταλγικά, ο Ζόργκου. Αναλογίστηκε πόσα χρόνια είχε να πάει στο γήπεδο. Το πάρκο τού θύμιζε παιδικά χρόνια.
Τι ώρα να κοιμάται άραγε; Αναρωτήθηκε γιατί την εμπιστεύτηκα;
Σ’ αυτό δίσταζε κι ο ίδιος να απαντήσει. Έλεγε ότι τη δοκίμαζε, όμως για ποιο πράγμα ακριβώς;
Ύστερα του ήρθε μια πολύ πιο απλή ερώτηση: Πόση ώρα θέλω μέχρι το σπίτι της;
Τα ποδηλατοστάσια ήταν όλη νύχτα ανοιχτά, με τα σωστά κέρματα έπαιρνες το ποδήλατο ό,τι ώρα ήθελες, αλλά ο καθηγητής είχε χρόνια να κάνει ποδήλατο. Αποφάσισε να περπατήσει. Είδε μεγαλύτερους από τον ίδιο να βγαίνουν από μούλτιπλεξ, να παίρνουν ταξί, να φιλιούνται. Είδε νέους με ηλεκτροκίνητα που αγνοούσε τις μάρκες τους, γιγαντοοθόνες και ολογράμματα. Είδε τέλος μια γυαλιστερή θάλασσα με πλοία στο βάθος. Στον ορίζοντα η Αίγινα με τα φώτα στην ίσαλο γραμμή, δεξιά η αναμμένη ως την κορφή Καστέλα, πίσω της, αχνό κομμάτι νύχτας, η σιωπηλή Σαλαμίνα.
Τα ταξίδια της ζωής μας, όσα και να ’ναι, όταν περνάνε τα χρόνια συρρικνώνονται σε ένα και μόνο με ελάχιστους σταθμούς, στην περίπτωση του Κουτρουμάνου δύο ή τρεις: μια άνυδρη γη όπου τα συναισθήματα συνθλίβονταν στην πολλή δουλειά και τους μεγάλους στόχους, και μια χαριτωμένη θάλασσα από τα παιδικά καλοκαίρια. Ανάμεσά τους, θαμπό, ένα βροχερό πρωί σ’ ένα πρωτόγονο αεροδρόμιο της Αφρικής, όπου αποχαιρέτησε έναν φίλο.
Και μυρωδιές: εκείνα τα παράξενα φυτά με τη βαριά ανάσα, απλωμένα σε μεγάλες εκτάσεις και με τη Σοφία να τα διασχίζει, και η αρμύρα του Σεπτεμβρίου από τα ξανθά μαλλιά της Όλγας, πολύ παλιά.
Ανάσανε και τώρα βαθιά. Οι Βάλτοι δεν μύριζαν αλάτι ούτε υδρόβια χλωρίδα όπως περίμενε, μύριζαν τροποποιημένες ψητές πατάτες και μπιφτέκια. Έφτασε στα φωτοβολταϊκά και μέτρησε: ένα, δύο, τρία, να το τετράγωνο. Σπίτια σαν κουτιά, αλλά με όλες τις προδιαγραφές ασφαλείας. Αυτό το γαλάζιο πρέπει να είναι το σπίτι της Όλγας. Το σπίτι της Όλγας στη Σαλαμίνα είχε βεράντα και κεραμίδια, έμπαινες εύκολα ακόμα και από το παράθυρο.
Δίπλα, το βιολετί, πρέπει να είναι της Αντριάνας.
Είχε φως, αν και όχι έντονο.
Τι να κάνει άραγε με τέτοιο φως; Πιθανόν έχει συνδεθεί στο δίκτυο.
Έμεινε κάπου δέκα λεπτά κάνοντας ότι περιμένει κάποιον, έπειτα κάλεσε ταξί.
(Η φωτογραφία είναι από το πάρκο Guell στη Βαρκελώνη)
Εγνατία Οδός (Από τη “Μέρα της Μελάνης”)
Posted in Η Μέρα της Μελάνης on 13/11/2011 by niovilyri
Την επαρχία της Ελλάδας διατρέχει από τη Δύση στην Ανατολή η Εγνατία οδός, συλλεκτήριος άξονας ευροβαλκανικών διαδρόμων που κατεβαίνουν στο νότο από το Ελσίνκι, το Βερολίνο, τη Βιέννη. Το όνομά της ανάγεται στη ρωμαϊκή Εγνατία, που διακινούσε από ξηράς όλη την οικονομία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κατά μήκος της υπήρχαν μεγάλες πόλεις, καταυλισμοί και καταλύματα ταξιδιωτών. Στα ερείπια ενός τέτοιου καταλύματος είναι χτισμένο το Hotel Macedonia. Γι’ αυτό υπάρχει ένας θρύλος, καταγραμμένος σε ένα παλιό τραγούδι, που λέει ότι «μπορείς να αφήσεις το δωμάτιο όποτε θέλεις, αλλά δεν μπορείς ποτέ να φύγεις…»*
Αυτό ήταν το οπισθόφυλλο του βιβλίου, που η Αντριάνα διάβασε περιμένοντας τον Προαστιακό. Το εξώφυλλο, περιποιημένο αν και όχι πρωτότυπο, έδειχνε ένα παλιό, κάπως τρομακτικό μέγαρο σε έρημο σταυροδρόμι…
* Φυσικά είναι στίχοι από το Hotel California.
